apple stories
Poznaj czworo wschodzących twórców filmowych
Poznaj czworo wschodzących twórców filmowych
na nowo definiujących kino w programie
MAMI Select:
Filmed on iPhone
Tegoroczny przegląd innowacyjnych filmów krótkometrażowych pokazuje, w jaki sposób nowe narzędzia zmieniają nie tylko sposób tworzenia filmów, ale także to, jakie historie są opowiadane
Opowiadając historie o skrywanym romansie na ulicach Mumbaju, boskości i człowieczeństwie w Kerali, młodej outsiderce przemierzającej tętniące życiem plaże Goa i bengalskiej kobiecie przerażonej utratą głosu, wschodzący twórcy zakwalifikowani do tegorocznego programu MAMI Select: Filmed on iPhone z akademii Mumbai Academy of Moving Image (MAMI) wykorzystali iPhone’a 17 Pro Max do stworzenia krótkometrażowych filmów prezentujących odrębne języki filmowe.
„Dziś w tworzeniu filmów liczy się wizja, a iPhone umożliwia każdemu, kto ma silny głos, stworzenie czegoś znaczącego”, mówi scenarzysta i reżyser Sriram Raghavan, którego film fabularny z 2018 r., Andhadhun, jest jednym z najbardziej utytułowanych indyjskich filmów ostatniej dekady.
Raghavan pełnił rolę mentora w tegorocznym programie, u boku innych wybitnych przedstawicieli branży, takich jak Chaitanya Tamhane, Dibakar Banerjee i Geetu Mohandas — laureatów nagród m.in. India’s National Film Awards, Asian Film Awards, Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji czy Festiwalu Filmowego Sundance. Aby nakręcić swoje krótkometrażowe filmy, twórcy filmowi Shreela Agarwal, Ritesh Sharma, Robin Joy i Dhritisree Sarkar wykorzystali profesjonalny system kamer, możliwości nagrywania filmów w jakości kinowej oraz zaawansowane funkcje iPhone’a 17 Pro Max, a także MacBooka Pro z procesorem M5 i iPada Pro z M5 zapewniających dodatkowe wsparcie. Obejrzyj cztery krótkie filmy na kanale MAMI w serwisie YouTube.
„Możliwości, jakie otwiera iPhone pod względem choreografii, ruchu i łatwości dostępu na nowo definiują tę formę sztuki”, mówi Tamhane, którego filmy fabularne Court (2014) i The Disciple (2020) zdobyły uznanie na Festiwalu Filmowym w Wenecji. „Pomaga rozwinąć pomysł na to, czym może być film”.
W zeszłym roku film Seeing Red uzyskał ponad milion wyświetleń w serwisie YouTube, a film Kovarty zdobył nagrodę dla najlepszego filmu krótkometrażowego na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Bengaluru. Dyrektor Festiwalu Filmowego MAMI w Mumbaju, Shivendra Singh Dungarpur, uważa, że program ten ma efekt domina. „Fakt, że te filmy zostały nagrane za pomocą iPhone’a, zainspirował setki osób do przejęcia inicjatywy i rozpoczęcia kręcenia krótkometrażowych filmów”, mówi. „To kreuje nowe pokolenie filmowców”.
W ramach trzeciej edycji konkursu MAMI Select: Filmed on iPhone prezentujemy, w jaki sposób nowe narzędzia zmieniają nie tylko sposób kręcenia filmów, ale także to, jakie historie są w nich opowiadane. Zajrzyj za kulisy powstawania tegorocznych filmów krótkometrażowych.
Wyrażanie emocji w ruchu dzięki iPhone’owi 17 Pro Max
Podczas gdy jej rówieśnicy porzucali inne dyscypliny na rzecz filmu, Shreela Agarwal zrobiła coś dziwniejszego. Sama odsunęła się od tworzenia filmów. Agarwal, absolwentka Lasalle College of the Arts w Singapurze, odłożyła kino na bok, by spełnić swoje marzenie o zostaniu bokserką. Brała udział w zawodach na szczeblu krajowym i zdobyła złoto.
Wydawać się wtedy mogło, że wszystko układa się idealnie, jednak okazało się, że wkrótce ma nastąpić przełom. „Dwa lata temu doznałem kontuzji, która zakończyła moją karierę”, wyjaśnia Agarwal. „I wtedy właśnie film pochłonął mnie ponownie”.
Kiedy przyjaciel opowiedział jej o programie MAMI Dimensions Mumbai, jej duch rywalizacji znów dał o sobie znać. Nic dziwnego, że jej debiutem filmowym był dokument o boksie zatytułowany BMCLD. I po raz kolejny zdobyła złoto.
Jej najnowszy film, 11.11, opisywany jako list miłosny do Mumbaju po zmroku, opowiada historię dwóch kobiet na pierwszej randce. W scenariuszu bohaterki spacerują i tańczą pod światłami miejskich latarni i na plażach, gdzie panują trudne warunki oświetleniowe.
„Testowaliśmy iPhone’a 17 Pro Max w naprawdę wyjątkowy sposób”, wspomina Agarwal. Rejestrowanie danych w formacie ProRes RAW pozwoliło jej zespołowi na zwiększenie czułości ISO w postprodukcji. Kodek o wysokiej wydajności ma szerszą gamę kolorów i minimalne przetwarzanie początkowe. Dzięki szerszemu zakresowi dynamiki zespół mógł wydobyć więcej detali w nocnych scenach, co przełożyło się na znacznie jaśniejszy i wyraźniejszy obraz w porównaniu do tego, co można było zobaczyć gołym okiem na planie. Zmiana odcienia i balansu bieli pozwoliła im również na ujednolicenie kolorów latarni ulicznych i zachowanie naturalnego wyglądu.
Jak wyjaśnia Agarwal, korzyści z filmowania na iPhonie dla początkujących filmowców nie ograniczają się tylko do aspektów estetycznych, ale obejmują również względy praktyczne: „Nie potrzeba tu potężnego oświetlenia, na które niezależni filmowcy i tak nigdy nie mogliby sobie pozwolić”.
Zainspirowana przez Tanztheater, tj. ekspresjonistyczne połączenie tańca i teatru, którego propagatorką była niemiecka choreografka Pina Bausch, Agarwal potrzebowała dla 11.11 dostępu do pełnego zakresu ruchów kamery.
Dzięki iPhone’owi 17 Pro Max mogła szybować tuż obok aktorów, a za sprawą wewnętrznej stabilizacji kamery mogła nawet wspinać się z nimi po gigantycznych skałach na plaży.
„Jedynie iPhone umożliwia taką dynamikę i rytm”, komentuje Agarwal. „Mówiąc wprost, swoboda działania przekracza tu wszelkie granice”.
Filmowanie klimatycznych, sennych sekwencji w trybie kinowym
Dorastając w Varanasi, jednym z najstarszych i nieprzerwanie zamieszkanych miast na świecie, Ritesh Sharma stale obcował z bogatą tradycją opowiadania historii. Uważa, że to właśnie jego pierwsze występy jako artysty ulicznego teatru utorowały mu drogę do tworzenia filmów: „Jako aktor szybko zdałem sobie sprawę z potencjału, jaki niesie reżyserowanie dla publiczności”.
Sharma, którego film Jhini Bini Chadariya (Kruchy wątek) zdobył nagrodę dla najlepszego debiutu na festiwalu New York Indian Film Festival w 2021 roku, opisuje swój styl opowiadania historii jako eksplorację przestrzeni między prawdą a fikcją. Jego film w programie MAMI Select: Filmed on iPhone, She Sells Seashells, opowiada historię Maruti, 17-letniej imigrantki z Radżastanu, która sprzedaje drobiazgi na plaży, a jej marzenia o pozornie błahej czynności, tj. wejściu do ekskluzywnej nadmorskiej restauracji w Goa, stają się w rękach reżysera studium godności.
iPhone 17 Pro Max pozwolił Sharmie wprowadzić widzów do mentalności głównej bohaterki. „W filmie przedstawione są oniryczne sceny, w których widzimy wewnętrzny świat Maruti”, wyjaśnia. „Tryb kinowy pozwala nam przenosić punkt ciężkości między rzeczywistością bohaterki a tym, co czuje”.
Miałem wrażenie, jakbyśmy korzystali z ruchomego studia. Podczas fazy preprodukcyjnej nagrywałem wszystko, co słyszałem, za pomocą wbudowanych mikrofonów w iPhonie, a następnie przesyłałem pliki i od razu montowałem je na MacBooku Pro.
Ritesh Sharma, filmowiec
Dla Sharmy kluczowe znaczenie ma projektowanie dźwięku bez względu na to, czy filmuje wśród rozbijających się fal Morza Arabskiego, czy rejestruje chaotyczny karnawał w Goa. Funkcja Audio Mix w iPhonie 17 Pro Max umożliwia mu skupienie się na dźwiękach, których potrzebuje, eliminując wiatr i hałas otoczenia i tworząc precyzyjne środowisko dźwiękowe.
„Miałem wrażenie, jakbyśmy korzystali z ruchomego studia”, przyznaje. „Podczas fazy preprodukcyjnej nagrywałem wszystko, co słyszałem, za pomocą wbudowanych mikrofonów w iPhonie, a następnie przesyłałem pliki i od razu montowałem je na MacBooku Pro”. Na planie i w trakcie postprodukcji jego zespół korzystał również z aplikacji Sidecar, przekształcając iPada Pro w drugi monitor od razu sprawdzać montaż.
Sharma uważa, że iPhone zmienia nie tylko sposób kręcenia filmów, ale także sposób ich oglądania. „Jeśli oglądasz treści na iPhonie, jak to robi wiele osób w trakcie codziennych dojazdów do pracy, wciągają Cię one jak w kinie”, zauważa z uśmiechem.
Oswajanie żywiołów z trybem Akcja
Robin Joy rozpoczął swoją karierę filmową w lokalnej grupie teatralnej w Kerali. „Oglądając filmy Wernera Herzoga i Giuseppe Tornatore, zdałem sobie sprawę, że warto opowiadać historie w niecodzienny sposób”, śmieje się absolwent szkoły Film and Television Institute of India, który pełnił funkcję zastępcy reżysera i autora dialogów w filmie All We Imagine as Light, nagrodzonym Grand Prix na Festiwalu Filmowym w Cannes w 2024 roku.
Film Joya stworzony w ramach MAMI Select: Filmed on iPhone, tj. Pathanam (Upadek raju), opowiada historię anioła, który traci przytomność w ogródku ateisty, oraz wynikającego z tego chaosu społeczno-politycznego.
„Chciałem nakręcić ten film od kilku lat, ale wydawał mi się zbyt ambitny”, wyjaśnia Joy, odnosząc się do zdjęć w plenerze i scen akcji. „iPhone 17 Pro Max zmienił nasze podejście do tego tematu. Tu mogę po prostu działać”.
Komora parowa w iPhonie 17 Pro Max pozwoliła na płynną pracę urządzenia w czasie wyczerpujących ujęć wykonywanych przez cały dzień na planie. Tryb Akcja zapewniał stabilność kadru, nawet gdy ekipa filmowa kołysała się na małej łódce pośrodku jeziora. MacBook Pro towarzyszył ekipie przez długie dni na planie i jeszcze dłuższe dni postprodukcji. Ambitny plan zakładający edycję długich osi czasu w rozdzielczości 4K, zamiast tworzenia mniejszych plików proxy, sprawdził się dzięki energooszczędności czipa M5.
Najbardziej poruszające ujęcie Joya — obraz anioła rozkładającego skrzydła i powracającego do nieba — pojawia się pod koniec filmu. „Mówiono nam, że całość zajmie trzy miesiące”, wspomina. „A mieliśmy trzy tygodnie”.
Dużo czasu zyskano dzięki wspomaganej sztuczną inteligencją funkcji śledzenia maski w programie Adobe Premiere Pro. To ona sprawiła, że Joy mógł sprawnie wmontować sztucznie ulepszoną postać. Dzięki akceleratorom neuronowym procesora GPU w MacBooku Pro maskowanie obiektów działa lokalnie na urządzeniu, co znacznie przyspiesza działanie sztucznej inteligencji i śledzenie obiektu.
Jak mówi Joy, technologia sprawiła, że sfilmowanie tak wymagającego filmu jak Pathanam nie było oznaką pychy, ale świadomie podjętym ryzykiem: „Możliwość sfilmowania historii za pomocą iPhone’a — urządzenia dostępnego na co dzień, a nie wypożyczanej sporadycznie kamery — otwiera przed nowymi twórcami niezliczone możliwości”.
Większa widoczność dzięki 8-krotnemu zoomowi optycznemu
Dhritisree Sarkar, doktorantka specjalizująca się w zagadnieniach płci i rozwoju, rozpoczęła karierę filmową od studiów ekonomicznych. „To, co ujęłabym w rozprawie naukowej o codziennym zachowaniu człowieka, opowiadam w innej formie przekazu”, stwierdza.
Jej pierwszy krótkometrażowy film, Chhaddonam (Pen Name), nakręcony został iPhonem 7 w szczytowym okresie pandemii COVID-19. Później został zakupiony przez MUBI. „Dla początkujących liczy się dostępność”, mówi. „Możesz po prostu wziąć telefon i nagrać historię, którą chcesz opowiedzieć”.
Jej nowy film, Kathar Katha (Opowieść o Kathie), opowiada bazującą na osobistych doświadczeniach historię prezenterki wiadomości, u której zdiagnozowano rzadką chorobę powodującą stopniowe zamykanie się wszystkich zewnętrznych otworów ciała. Sarkar wspomina, że stała przed lustrem, gdy nagle przyszło jej do głowy nieoczekiwane pytanie: czy milczała tak długo, że jej usta się zamknęły?
Podczas prób, w trakcie których oczy i usta aktorki zamykały się przy użyciu protezy, zespół Sarkar użył aplikacji Blackmagic Camera z urządzeniem Tentacle Sync, aby przekształcić iPada Pro w monitor. Gdy ekipa filmowa oglądała scenę z bliska, niemal zaniemówiła. „Kiedy aktorka traciła zmysły, doświadczała niewiarygodnych emocji”, wspomina Sarkar. „Kiedy zobaczyłam materiał, byłam pewna, że widzowie również to odczują”.
Jako ekonomistka Sarkar postrzega mikroświat przez pryzmat makro. Zbliża się z iPhonem, by uchwycić odbicie luchi, bengalskiego chleba, który puchnie w gałce ocznej Kathy, wyrażając jej narastającą wściekłość. Jak mówi Sarkar, 8-krotny zoom optyczny o ogniskowej 200 mm w iPhonie 17 Pro Max odegrał również kluczową rolę w przedstawieniu emocji postaci: „Traumy nie widać na zewnątrz. Tkwi w nas samych”.
Strona wizualna filmu nawiązuje do pokolenia kobiet, w tym babci Sarkar, które nigdy nie opuszczały domów, w których mieszkały, za wyjątkiem końca życia. Aby przywołać wcześniejszą epokę, Sarkar i współpracujący z nią operator nagrali film sprawiający wrażenie utworzonego na taśmie celuloidowej, rejestrując maksymalną szerokość ekspozycji za pomocą ProRes RAW i Apple Log 2, a następnie w postprodukcji maksymalnie zwiększając kontrast i ziarnistość obrazu.
Sarkar uważa, że technologie takie jak iPhone przyczyniają się do popularyzacji tego medium i otwierają przestrzeń dla nowych narracji. „Wiedziałam, że mam historię do opowiedzenia, i mam iPhone’a”, wspomina. „Skoro nikt inny nie opowie mojej historii, dlaczego ja miałabym tego nie zrobić?”
Wszystkie cztery filmy krótkometrażowe są już dostępne na kanale MAMI w serwisie YouTube.
Udostępnij artykuł
Media
-
Tekst tego artykułu
-
Multimedia do tego artykułu